اومدم بابت غیبت چند روزه ی خودم از همتون معذرت خواهی کنم.حالم زیاد خوب نبود.

فکر کنم آنفلوانزا بودالبته الان خیلی بهترم.از همه کسانی که تو این مدت تنهام نزاشتن ممنون.

به زودی با یه شعر جدید میام و جزیره رو بروز میکنم.

***

نفس مي زند موج، ساحل نمي گيردش دست،

پس مي زند موج .

فغاني به فريادرس مي زند موج !

من آن رانده مانده بي شكيبم،

كه راهم به فريادرس بسته،

دست فغانم شكسته،

زمين زير پايم تهي مي كند جاي،

زمان در كنارم عبث مي زند موج !

نه درمن غزل مي زند بال،

نه در دل هوس مي زند موج !

***

رها كن، رها كن، كه اين شعله خرد، چندان نپايد،

يكي برق سوزنده بايد،

كزين تنگنا ره گشايد؛

كران تا كران خار و خس مي زند موج !

***

گر اين نغمه، اين دانه اشك،

درين خاك روئيد و باليد و بشكفت،

پس از مرگ بلبل، ببينيد

چه خوش بوي گل در قفس مي زند موج !

پاییز را دوست دارم...

بخاطر غریب و بی صدا آمدنش

بخاطر رنگ زرد زیبا و دیوانه کننده اش

بخاطر خش خش گوش نواز برگ هایش

بخاطر صدای نم نم باران های عاشقانه اش

بخاطر رفتن و رفتن... و خیس شدن زیر باران های پاییزی

بخاطر بوی مست کننده خاک باران خورده کوچه ها

بخاطر غروب های نارنجی و دلگیرش

بخاطر شب های سرد و طولانی اش

بخاطر تنهایی و دلتنگی های پاییزی ام

بخاطر پیاده روی های شبانه ام

بخاطر بغض های سنگین انتظار

بخاطر اشک های بی صدایم

بخاطر سالها خاطرات پاییزی ام

بخاطر معصومیت کودکی ام

بخاطر نشاط نوجوانی ام

بخاطر تنهایی جوانی ام

بخاطر اولین نفس هایم

بخاطر اولین گریه هایم

بخاطر اولین خنده هایم

بخاطر دوباره متولد شدن

بخاطر رسیدن به نقطه شروع سفر

بخاطر یک سال دورتر شدن از آغاز راه

بخاطر یک سال نزدیک تر شدن به پایان راه

بخاطر غریبانه و بی صدا رفتنش

پاییز را دوست دارم، بخاطر خود پاییز

و من عاشقانه پاییز را دوست دارم...

سلام دوستان و همراهان همیشگی جزیره.امروز با یک رباعی زیبا از استاد هاشمی زاده اومدم.من از این رباعی خیلی خوشم میاد چون حرف دل خیلی از ماهاست.امیدوارم شما هم خوشتون بیاد.

ای کاش دلم چو لاله ها وا میشد

غم های نهفته ام هویدا میشد

از کوچه پاک سادگی ها از نو

ای کاش دوباره عشق پیدا میشد

مرا چشم تری چون رود دادند

                                      دلی غمگین و درد آلود دادند

ره رسم جهان این بود از آغاز

                                     به هر کس هر چه لایق بود دادند

وقتی که دیگر رفت من به انتظار آمدنش نشستم

وقتی که دیگر نمیتوانست مرا دوست بدارد من او را دوست داشتم

وقتی او تمام کرد من شروع کردم

وقتی او تمام شد من آغاز شدم.و چه سخت است

تنها متولد شدن مثل تنها زندگی کردن است

مثل تنها مردن

(دکتر علی شریعتی)

میشود پاییز را

در غروب ریزش نارنجی باران برگ

انتهای آرزوی سبز خواند

من در این تصویر زرد

در میان صفحه نارنجی هر برگ سرد

ابتدای یک ظهور سبز را خواهم نوشت

هر غروبی ابتدای یک طلوع دیگر است.

(طلوعی دیگر....برگرفته از کتاب سوز و ساز...سید محمد رضا هاشمی زاده)